Buurtbewoners aan het woord
Piet en Trees Otsen, Jannie den Hollander en Marijke Sjardijn. Deze vier kwieke tachtigers wonen al zo’n zestig jaar in Wheermolen. Helena Aslander is bijna zestig jaar. Zij is hier geboren en woont in haar ouderlijk huis. Voor hen is de wijk een plek vol herinneringen, verhalen en vertrouwde gezichten. Er is ook veel veranderd. “Maar vroeger was niet alles beter, hoor.”
De woningen zijn nog hetzelfde, maar de rest zag er heel anders uit. Mevrouw Otsen: “Purmerend was niet veel meer dan het stadje. Wijken als De Gors en Weidevenne waren nog weiland. Als tiener fietste ik vanuit Kwadijk helemaal over de Purmerdijk naar school. Zonder ondersteuning, haha!” Mevrouw Den Hollander vult aan: “Vanaf hier reikte ons uitzicht tot aan de ringvaart. Op zonnige dagen zat mijn man mooi naar de passerende wielrenners te kijken.”
Eerst trouwen, dan samenwonen
De meeste woningen werden in 1966-1967 opgeleverd. Er kwamen veel jonge stellen te wonen. Mevrouw Sjardijn: “In mei kregen we de sleutel, in juni gingen we trouwen en diezelfde avond sliepen we hier voor het eerst. Zo ging dat: eerst trouwen, dan pas samenwonen!” Niet veel later krioelde het van de kinderen in de buurt. Helena weet het nog goed: “Tussen de achtertuinen stonden lage hegjes. We sprongen van buren naar buren en speelden op het grasveld hierachter.”
Naar de Mavo om de hoek
In de loop der jaren zagen de bewoners hoe Purmerend in rap tempo uitbreidde. In hun buurt kwamen winkels. Eerst in noodgebouwen, daarna als winkelcentrum Makado. Na de grote brand in 1980 is het nieuwe, overdekte winkelcentrum gebouwd. Helena doorliep de kleuterschool, lagere school en de Mavo om de hoek. “Die stond aan de Botterstraat. De bel kon ik thuis horen. Een sprintje was genoeg om nog op tijd in de les te zijn.”
Zelf drainage in de steeg aangelegd
De buurtjes hadden veel contact met elkaar. Dat kwam niet alleen door de open achtertuinen. Meneer Otsen: “We zaten ook allemaal in dezelfde levensfase. Onze kinderen speelden bij elkaar. Nu is de wijk veel gemengder. Mensen leven ook meer op zichzelf. In de jaren ’70 hebben wij met alle bewoners zelf een drainage in de steeg aangelegd. Allemaal een schep en gaan. De vrouwen maakten koffie en soep. Ik denk niet dat we zoiets nu nog voor elkaar zouden krijgen.”
Actieve buurtvereniging
Toch vinden de buurtjes niet dat vroeger alles beter was. “Welnee, het is gewoon anders. En de sfeer is nog steeds goed!”, verzekert mevrouw Den Hollander. “Sinds een aantal jaar hebben we zelfs een buurtvereniging. De leden komen uit de Anne Franklaan, Aakstraat, Botterstraat, Jolstraat en het tussenliggende stukje Henri Dunantstraat. Die organiseert bijvoorbeeld jeu de boules met barbecue, de jaarlijkse optocht en Burendag. Wijkplein Where in Triton is ook een mooi sociaal trefpunt.”
Nooit meer weg
Mevrouw Sjardijn is het hiermee eens: “Dankzij deze initiatieven weet je wie je nieuwe buren zijn. Laatst zat ik bij de bingo naast iemand die ik niet kende. Heel aardig man. Bleek dat hij hier al zeven jaar woont, haha!” Geen van de aanwezige buren is van plan te verhuizen. Mevrouw Otsen: “We hebben hier alles wat je je maar kunt wensen. Wist je dat de jongere generaties dat ook al doorhebben? Ik heb zelfs twintigers horen zeggen dat ze hier nooit meer wegwillen!”
